مجاهده

پراکنده نوشت های یک دهه شصتی


بسم الله

اساسا من از سرما بیزارم!
اذیتم می کند..
چه خاطره های دردناکی هم دارم، از زمستان های سرد دانشگاه..
هنوز هم وقتی حرفش را می زنم سردم می شود!

من از سرما بیزارم اما طاقت اینکه هفت تا لباس روی هم بپوشم یا پالتوی سنگین و چاق را تحمل کنم هم ندارم.. اسیرم می کنم انگار!

من از سرما بیزارم..
از زمستان های خشک و خسته و دود گرفته..
از خورشیدی که تا نگاهش می کنی دارد غروب می کند..
از پرسه ی کلاغ ها روی شاخه های لخت..
از غم و غم و غم..
از کوچه های خلوت دم غروب..
از شبهای بلند و سوت و کور..
از زمستان و این همه سردی..
این روح سرد..

مامان می گفت وقتی به دنیا آمدی خیس عرق بودم از هرم گرمای شدید بیمارستان، پشت پنجره برف می آمد اما.. حسرت اینکه گوشه ی پنجره را باز کنم..

سرما زاده ام! دختر یک روز برفی.. اما بدم می آید از سردی..
اصلا اگر عزرائیل نظر مرا هم بپرسد حتما می گویم بهار باشد یا تابستان لطفا!
می ترسم یخ بزنم آن زیر..!!
می ترسم.. از تنهایی و سردی..
اصلا به نظرم برای چهار نفر هم که بخواهند بیایند سر مزار آدم هم بهتر است!
انقدر سردشان نمی شود که دل زده شوند..
بهار باشد یا تابستان.. وقتی می آیند هم فال است و هم تماشا!!

این شبهای طولانی..
خوابم نمی برد..
آشفته ام و دلم شور می زند..
انگار ذات زمستان است
سرد..
غم..
پریشان..

_________________________________________________________________
من که می دونم چته.. ننداز گردن زمستون..!

٥ دی ۱۳٩٠ | ۸:٠٤ ‎ق.ظ | کاف _الف | نظرات () |
Design By : mihantheme.com